Tek çocuk olmanın psikolojik etkileri ve insanların çeşitli önyargıları

''Bütün genellemeler yanlıştır.''


Alıntıladığım felsefeye inansam ve genellemelere pek itibar etmesem de tek çocuk olmamdan dolayı ilgimi çeken, üzerine konuşmak istediğim bir konu bu...


 Bizlere sizler tarafından yöneltilen bazı eleştirilere kendi penceremden baktığımda şunlar ortaya çıkıyor;


''Tek çocuk bencildir, paylaşmak nedir bilmez.''

- Bencilim ama kötü niyetli olarak değil öyle alıştığım için, çocukluğumda birşeylerimi paylaşabileceğim bir kardeşim yoktu nitekim. Garip bir açıklama oldu farkındayım, anlayacaksınızdır muhtemelen.

''Tek çocuklar Anlayışsız, bencil ve kıskanç olurlar.''

- Kıskançlık konusuna gelelim gamsız bir tip olduğum için kim hangi arabaya biniyor, nerede ne hayatlar yaşıyor diye iç geçirmedim hiçbir zaman, geçiren insanlar da yakın çevremde barınamaz. Bencillik konusu, evet benciliz çouğumuz çünkü birlikte yaşama, paylaşma gibi  alışkanlıkları kazanamadık henüz, siz biraz anlayış gösterir, ilk adımları atarsanız ardı arkası illa ki gelecektir.

''Tek adam olmaya alışkın oldukları için sevdiklerini paylaşmayı sevmezler.''

- Küçük yaşlardan itibaren anneden gelen yoğun ilgi ve sevgiyi başka insanlardan da bekliyordum ve kırılgandım ama bu durum 17 yaşımdan itibaren değişmeye başladı. şimdilerde insanlardan genel anlamda bir beklentim olmuyor, olunca ve gelmeyince kırılıyorum çünkü. Anlayacağınız bunu yazmamın nedeni 'toplumu sikeyim' moduna girmem değil.

''Tek çocuklar genelde sorunlu tipler oluyor.''

- Asosyallik durumunu ergenlik yıllarımda yaşadım, bunun nedenlerinden biri de tek çocuk olmamdı sanırım çünkü dışarıda kimlerle olursam olayım eve gelince hep yalnızdım. aşırı kilo ve bilgisayar bağımlılığı asosyalliğin peşinden gelen, kendimi insanlardan dışlamamın nedenlerindendi ama zamanla atlattım hepsini. Depresyon... gelelim zurnanın zırt dediği yere; işte asosyallik, kilo cart curt geçti de bir bu geçmedi. Çünkü önceki satırlarda bahsettiğim gibi 'dışarıda kimlerle olursan ol evinde yalnızsın' ister istemez tribe sokuyor bu  durum da insanı. dönem dönem oluyor tabii ki, her zaman değil.

''Tek çocukların empati yeteneği zayıftır.''

- Empati kurabiliyorum fakat bunu günlük hayatta anlık olaylar sırasında yapmak benim için pek kolay olmayabiliyor örneğin yanımda iş arkadaşım mehmet var, başka bir arkadaşım ile yemeğe gideceğiz, bundan haberi olan mehmet'i davet etmek o an aklıma gelmeyebiliyor. Bu biraz kişisel bir öküzlük sanırım :)

En güzelini sona sakladım :)
''Tek çocukların daha sevgi dolu ve iyi insanlar olmaları.''

 -Evet böyle bir durum mümkün olabiliyor, anne şefkatinden mahrum büyümediyseniz ve her zaman nefrete, kine vs. değil bir insanı sevmeye yönelik yetiştirildiyseniz eğer...

Yazımızın sonuna geldik. Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ediyorum. Tek çocuk olmanın psikolojik etkilerini açıklamak ve karşılaşılan çeşitli önyargılara kendimce cevap vermek istedim bu yazımda. Umarım benimle aynı durumda olan tek çocukların hislerine tercüman olabilmişimdir.

 Kalın sağlıcakla :)


Editör: Göktuğ Derin